Γεια σας!!!
Ελπίζω να είστε όλοι και όλες καλά!
Λοιπόν μετά την πρώτη μου ανάρτηση και ενώ έλεγα πως θα κρατάω ένα τύπου ημερολόγιο της εγκυμοσύνης μου τελικά δεν το τήρησα... Ήθελα τόσο πολύ να τα κρατήσω όλα στη μνήμη μου και να τα συλλέγω εδώ αλλά λίγο οι δυσκολίες που είχα στην αρχή της εγκυμοσύνης λίγο η βαρεμάρα αργότερα (δε θα το κρύψω είχα φτάσει σε σημείο να βαριέμαι να κουνηθώ...) το άφησα το blogάκι στην άκρη.
Τώρα λοιπόν αποφάσισα να επιστρέψω. Ούσα μαμά, πλέον, ενός γλυκύτατου και πολύ ζωηρού θα έλεγα αγοριού. Ο μικρός μας είναι πλέον σχεδόν 10 μηνών. Στέκεται, μπουσουλάει, τρώει φαγάκι και γαλατάκι της μαμάς και είναι ένα πολύ γλυκό πλάσμα που μου γεμίζει όοοολη την ημέρα, χαχαχα. (Μανούλα εσύ του ενός και των δύο και των περισσότερων παιδιών με καταλαβαίνεις σίγουρα, και είσαι μία ηρωίδα! Πίστεψε το!).
Η εγκυμοσύνη μου ήταν μία πολύ όμορφη περίοδος, αν εξαιρέσουμε ότι είχα κάποια θέματα τους πρώτους μήνες οπότε αναγκάστηκα να σταματήσω και από τη δουλεία και να μείνω για κάποιο διάστημα ξάπλα, το μεγαλύτερο κομμάτι της ήταν ήρεμο, απολαυστικό και χαλαρό. Μου άρεσε τόσο να βλέπω την κοιλίτσα μου να μεγαλώνει και να νιώθω το ζουζούνι μέσα μου να στριφογυρνά και να κάνει αισθητή την παρουσία του.
Ο τοκετός με τρόμαζε πολύ, ένα θα σου πω δεν περπατούσα πολύ στον 9ο μήνα, όπου έπρεπε να περπατάω για να κατέβει το παιδί, μη και έρθει νωρίτερα από την ημερομηνία που μας είχε δώσει η γιατρός, το είχα δέσει εγώ ήθελα τότε να γεννήσω, 28 Ιουνίου. Και εν τέλει τις δύο τελευταίες ημέρες πριν κλείσω τη 40η εβδομάδα περπάτησα όσο δεν είχα περπατήσει σε όλη την εγκυμοσύνη γιατί δεν ήθελα να κάνω πρόκληση αφού μου είχε κολλήσει ότι πρόκληση=καισαρική! Σύνολο σε δύο ημέρες περπάτησα 20 χιλιόμετρα και κάτι (!!!) ναι ναι πίστεψε το, το έκανα! Αλλά είχε αποτέλεσμα, έπειτα από την τελευταία βόλτα μου των 9,66 km και αφού είχα ευχαριστηθεί την Ερμού και τα μαγαζιά και είχα φάει τα pancakes μου να σου σπάσαν τα νερά! Ευτυχώς αφού γύρισα στο σπίτι. Σάββατο 29 Ιουνίου τελικά ήρθε το μπουμπουκάκι μας! Λίγο πριν τις 12 το βράδυ! Ήθελε να βγει σαββατογεννημένο το αγόρι μου. Θα σας μιλήσω άλλη φορά για την εμπειρία του τοκετού μου όμως!
Και μετά ήρθε ο θηλασμός και οι άπειρες πάνες και τα κλάματα και οι γλυκές αγκαλίτσες με τις ώρες. Ζορίστηκα πολύ με τον θηλασμό, ΠΟΛΥ, κλάμα, απογοήτευση, δυσκολίες αρκετές... αλλά το ήθελα τόοοσοοο να θηλάσω που δεν υπήρχε περίπτωση να το βάλω κάτω. Και όταν τα κατάφερα, μετά από 1 μισή μήνα, ήμουν απόλυτα ευτυχισμένη. Είχα όμως βοήθεια από σύμβουλο θηλασμού και η παιδίατρος μας είναι υπέρ του θηλασμού οπότε και από εκεί είχα μία κάποια στήριξη!
Στους 7 σχεδόν μήνες ξεκινήσαμε στερεές, ήθελα να ακολουθήσω τη μέθοδο Baby Led Weaning (BLW) οπότε στην αρχή ήμουν αρκετά διστακτική και αγχωμένη αλλά ευτυχώς όλα πάνε καλά! Και του αρέσει πολύ κιόλας να τρώει μόνος του.
Μέχρι που φτάνουμε στο σήμερα! Και αυτή ήταν η ιστορία μου, η ιστορία μιας νέας μαμάς, με λίγα λόγια.
Θα τα πούμε σύντομα!
Σας φιλώ!!!
Ελπίζω να είστε όλοι και όλες καλά!
Λοιπόν μετά την πρώτη μου ανάρτηση και ενώ έλεγα πως θα κρατάω ένα τύπου ημερολόγιο της εγκυμοσύνης μου τελικά δεν το τήρησα... Ήθελα τόσο πολύ να τα κρατήσω όλα στη μνήμη μου και να τα συλλέγω εδώ αλλά λίγο οι δυσκολίες που είχα στην αρχή της εγκυμοσύνης λίγο η βαρεμάρα αργότερα (δε θα το κρύψω είχα φτάσει σε σημείο να βαριέμαι να κουνηθώ...) το άφησα το blogάκι στην άκρη.
Τώρα λοιπόν αποφάσισα να επιστρέψω. Ούσα μαμά, πλέον, ενός γλυκύτατου και πολύ ζωηρού θα έλεγα αγοριού. Ο μικρός μας είναι πλέον σχεδόν 10 μηνών. Στέκεται, μπουσουλάει, τρώει φαγάκι και γαλατάκι της μαμάς και είναι ένα πολύ γλυκό πλάσμα που μου γεμίζει όοοολη την ημέρα, χαχαχα. (Μανούλα εσύ του ενός και των δύο και των περισσότερων παιδιών με καταλαβαίνεις σίγουρα, και είσαι μία ηρωίδα! Πίστεψε το!).
Η εγκυμοσύνη μου ήταν μία πολύ όμορφη περίοδος, αν εξαιρέσουμε ότι είχα κάποια θέματα τους πρώτους μήνες οπότε αναγκάστηκα να σταματήσω και από τη δουλεία και να μείνω για κάποιο διάστημα ξάπλα, το μεγαλύτερο κομμάτι της ήταν ήρεμο, απολαυστικό και χαλαρό. Μου άρεσε τόσο να βλέπω την κοιλίτσα μου να μεγαλώνει και να νιώθω το ζουζούνι μέσα μου να στριφογυρνά και να κάνει αισθητή την παρουσία του.
Ο τοκετός με τρόμαζε πολύ, ένα θα σου πω δεν περπατούσα πολύ στον 9ο μήνα, όπου έπρεπε να περπατάω για να κατέβει το παιδί, μη και έρθει νωρίτερα από την ημερομηνία που μας είχε δώσει η γιατρός, το είχα δέσει εγώ ήθελα τότε να γεννήσω, 28 Ιουνίου. Και εν τέλει τις δύο τελευταίες ημέρες πριν κλείσω τη 40η εβδομάδα περπάτησα όσο δεν είχα περπατήσει σε όλη την εγκυμοσύνη γιατί δεν ήθελα να κάνω πρόκληση αφού μου είχε κολλήσει ότι πρόκληση=καισαρική! Σύνολο σε δύο ημέρες περπάτησα 20 χιλιόμετρα και κάτι (!!!) ναι ναι πίστεψε το, το έκανα! Αλλά είχε αποτέλεσμα, έπειτα από την τελευταία βόλτα μου των 9,66 km και αφού είχα ευχαριστηθεί την Ερμού και τα μαγαζιά και είχα φάει τα pancakes μου να σου σπάσαν τα νερά! Ευτυχώς αφού γύρισα στο σπίτι. Σάββατο 29 Ιουνίου τελικά ήρθε το μπουμπουκάκι μας! Λίγο πριν τις 12 το βράδυ! Ήθελε να βγει σαββατογεννημένο το αγόρι μου. Θα σας μιλήσω άλλη φορά για την εμπειρία του τοκετού μου όμως!
Και μετά ήρθε ο θηλασμός και οι άπειρες πάνες και τα κλάματα και οι γλυκές αγκαλίτσες με τις ώρες. Ζορίστηκα πολύ με τον θηλασμό, ΠΟΛΥ, κλάμα, απογοήτευση, δυσκολίες αρκετές... αλλά το ήθελα τόοοσοοο να θηλάσω που δεν υπήρχε περίπτωση να το βάλω κάτω. Και όταν τα κατάφερα, μετά από 1 μισή μήνα, ήμουν απόλυτα ευτυχισμένη. Είχα όμως βοήθεια από σύμβουλο θηλασμού και η παιδίατρος μας είναι υπέρ του θηλασμού οπότε και από εκεί είχα μία κάποια στήριξη!
Στους 7 σχεδόν μήνες ξεκινήσαμε στερεές, ήθελα να ακολουθήσω τη μέθοδο Baby Led Weaning (BLW) οπότε στην αρχή ήμουν αρκετά διστακτική και αγχωμένη αλλά ευτυχώς όλα πάνε καλά! Και του αρέσει πολύ κιόλας να τρώει μόνος του.
Μέχρι που φτάνουμε στο σήμερα! Και αυτή ήταν η ιστορία μου, η ιστορία μιας νέας μαμάς, με λίγα λόγια.
Θα τα πούμε σύντομα!
Σας φιλώ!!!
